X
تبلیغات
رایتل

تولد سبز

تقدیم به آنها که در جنبش سبز متولد شدند یا تولدی دوباره داشتند.

سازمان عفو بین الملل نروژ

عکس‌های احمد زیدآبادی در دستان اعضای سازمان عفو بین الملل نروژ


جرس: 250 نفر از اعضای سازمان عفو بین‌الملل نروژ خواهان آزادی زندانیان سیاسی و مدنی و حذف مجازات‌های خشونت آمیز از جمله سنگسار و اعدام در ایران شدند؛ آنان با در دست گرفتن عکس احمد زیدآبادی اعتراض خود را به نبود آزادی بیان در جمهوری اسلامی اعلام کردند.
بنا به اخبار رسیده به جرس، محمد مصطفایی وکیل دادگستری که چندی پیش به دلیل فشارهای وارده به خاطر پیگیری پرونده سکینه آشتیانی و گروگان گرفته شدن خانواده اش مجبور به ترک ایران شده بود به دعوت سازمان عفو بین الملل نروژ در جلسه عمومی این سازمان سخنرانی کرد.


وی در این جلسه از کودکان ایرانی که مدتها است مادر و یا پدر خود را ندیده اند یاد کرد که "والدینشان تحت شکنجه حاکمان جمهوری اسلامی قرار داشته و در بدترین شرایط به دلیل نبود آزادی بیان و عقیده مورد بازخواست و فشارهای روحی و روانی قرار می گیرند".


او همچنین به فرزند سه ساله نسرین ستوده که 48 روز است مادرش در بازداشت انفرادی و در اعتصاب غذا قرار دارد و نتوانسته است او را در آغوش گیرد، اشاره کرد.
محمد مصطفایی فرزند چهار ساله محمد اولیایی‌فر را یاد آورد که نه ماه است پدرش در حبس به سر برده و از مهر و محبت والدین خود محروم است.


وی در این سخنرانی به زندانیان گمنامی اشاره کرد که صدای زجر و درد و شکنجه شان را هیچ کس در هیچ نقطه ای از جهان نمی شنود و یا کودکانی که با پدر و مادر خود ناچار شده اند خاک ایران را ترک کنند و از سرزمین مادرشان رانده شده و نیاز به حمایت دارند.


در این جلسه ۲۵۰ نفر از اعضای سارمان عفو بین الملل نروژ برای همراهی، حمایت و بیان اعتراض خود به نبود آزادی بیان در ایران، عکسهایی از احمد زیدآبادی که از زمان بازداشتش یک روز را هم به مرخصی نیامده است، را در دست گرفتند.


این وکیل دادگستری در بخشی دیگر از سخنانش گفت: پس از پیروزی انقلاب اسلامی در 31 سال پیش، توقع همگان بر این بود که وضعیت حقوق بشر در ایران بهبود یابد و قوانین عادلانه و مطابق حقوق بشرجایگزین قوانین ناقض حقوق بشر از جمله اعدام، شکنجه، تبعیض های نابرابر نسبت به زنان گردد و مهم اینکه همه بر این باور بودند که دموکراسی جایگزین نظام پادشاهی خواهد شد.


وی ادامه داد: اما تجربه 31 ساله نشان داد که نه تنها هیچگونه تغییری در وضعیت نابسامان حقوق بشر حاصل نگردید بلکه وضعیت از آنچه بود به مراتب بسیار بدتر و دهشتناک شد؛ سنگسار، اعدام اطفال زیر 18 سال، اعدام های فراقانونی و خوسرانه، تشکیل دادگاههای تشریفاتی و صوری، اعمال خشونت نسبت به زنان و حجاب اجباری، اعمال فشار بر گروههای سیاسی مخالف دولت حاکم، زندانی کردن حقوقدانان، دانشجویان، روزنامه نگاران، اساتید دانشگاه و بسیاری از اعمال برخلاف حقوق بشر که پیش تر نبود، بر زندگی ایرانی ها افزوده گشت. حال نیز بسیاری از فعالین حقوق مدنی و سیاسی به حبس های طولانی مدت توام با تبعید محکوم می گردند.


وی افزود: ناقضان حقوق بشر کسانی هستند که برای حفظ قدرت دست به هر جنایتی می زنند. یا بر پایه نظام دیکتاتوری عمل کرده یا به نام اسلام جنایت می کنند یا توان رهبری شایسته بر ایجاد امنیت بهداشتی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و قضایی کشورشان را ندارند و حاکمان جمهوری اسلامی خصوصیات هر سه دسته را به خود اختصاص داده اند. به نام اسلام و با ثروت و قدرتی که در دست دارند و به دلیل ناتوانی در اداره کشور و حفظ قدرت دست به هر جنایتی زده و صدای مخالف خود را سرکوب می کنند. این رویه در دیگر کشورهای ناقض حقوق بشر نیز وجود دارد و اینجاست که نقش سازمان عفو بین الملل پر رنگ تر و حساس تر می گردد.

 

وی در آخر ضمن بیان اینکه صرف نوشتن چند بیانیه و گزارش نقض حقوق بشر در ایران کافی برای عقب راندن ناقضان حقوق بشر نیست از سازمان عفو بین الملل خواست تا در خصوص کشور جمهوری اسلامی با جدیت و توان بیشتری برخورد کند.
 

+ نوشته شده در دوشنبه 3 آبان‌ماه سال 1389ساعت 07:51 ب.ظ توسط شبنم زنده زبان نظرات (0)