بهاره مقامی دختر 28 ساله ای که در ایران ( تهران )معلم بود،اما بی دلیل توسط ماموران گمنام خامنه ای به همراه برادرش دستگیر شد و در زندان به شنیع ترین شکل ممکن مورد تجاوز جنسی قرار گرفت،به دلیل آزار و اذیت های ماموران پس از رهایی از زندان به ناچار به همراه خانواده به خارج از کشور پناه برد.
وی بالاخره نتوانست این درد بزرگ را تحمل کند و بدون ترس از نام و نشان خود و یا شاید بی آبرو شدن خود،این ظلم شنیع را از طریق وبلاگش فریاد زد،اما وبلاگ او در کمتر از یک ماه فیلتر شد و حال پس از چند روز از فیلتر شدن،توسط سربازان گمنام خامنه ای در لباس ارتش سایبری ایران ،هک شد
تصویری که بر روی وبلاگ بهاره مقامی قرار داده اند
جالب آنکه این گروه آنقدر بیسواد است که پائین عکس نوشته است : خامنه ای کوثر است دشمن او عبتر است
نیازی به جستجو در لغتنامه و فهمیدن اینکه واژه ابتر صحیح است نه عبتر .نیست،چون هر انسان بیسوادی این را می داند.
در زیر زجرنامه این خواهر رنجدیده را قرار دادم حتما بخوانید و آنرا برای دوستانتان بفرستید تا دیگر شاهد این جنایتها نباشیم.
نام من بهار است، بهار است و از گل می نویسم ، اما گلهای پر پر. از سبزه می نوسم و از جوانه، اما جوانه های له شده، در زیر لگد مال نفرت، نفرت زشت خویان از زیبایی و از هر چه که زیباست، نفرت مزدوران از حق و حق خواهی و حق جویی. از نامرد می نویسم.
بیست و هشت ساله ام، نامم بهاره مقامی است و دیگر هیچ چیزی برایم باقی نمانده که بخواهم به امید آن نامم را پنهان کنم. همه آنهایی که روزی برایم مهم بودند را از دست داده ام، اقوام و دوستان، آشنا و همسایه، همکار و هم قطار ، همه و همه را از دست داده ام. همه چیزم را نامردان نامردانه ربودند، زندگیم را. حال که جلای وطن کرده ام، می خواهم برای یک بار هم که شده، دردم را با کسی قسمت کنم. از همه دوستان دیگری هم که سرنوشت دردناکی چون من داشته اند می خواهم که بنویسند. بنویسند که بر آنها چه گذشته. اگر هم از بیم جان یا آبرو نمی توانند اسمشان را بگویند، با اسم مستعار بنویسند. بنویسند تا تاریخ بداند که بر نسل ما چه گذشت، بر نسل غم. تا آیندگانی که در آزادی در ایران زندگی خواهند کرد بدانند که این آزادی به چه قیمتی به دست آمده، به بهای چه جانهای سوخته، چه امیدهای بر باد رفته، چه کمر های شکسته و زانوان خمیده.
کمر پدرم شکست وقتی فهمید. خرد شد. مادرم یک شبه انگار صد سال پیر شد. برادرم، برادرم که هنوز هم روی آنرا ندارم که به صورتش نگاه کنم، و او هم نگاهم نمیکند تا مرا بیش از این نیازارد. انگار مردیش را از او گرفتند وقتی فهمید. از مرد بودن خودش هم بیزار شد وقتی فهمید، که نامردهایی هستند که از مردی فقط نرینگی را دارند. ناموس و عنف و شرف و نجابت و عصمت و حیا برایشان بی معنیست. من معلم اول دبستان بودم، به غنچه های کشورم خواندن و نوشتن یاد می دادم، یاد می دادم “بابا آب داد”، “آن مرد می آید”، “آن مرد نان دارد”. مرد برایم آن نان آور مهربان بود. او که منتظر بودم بیاید. حال برایم چهره اش عوض شده، خشماگین و در هم کشیده از هوس کور، بوی تعفن عرقش یک لحظه هم از خاطرم نمیرود. همیشه ترسم از این است که بیاید، نیمه شبها با ترس آمدنش از خواب می پرم. با کوچکترین صدایی همه وجودم به لرزه می افتد و قلبم به تپش می افتد، مبادا بیاید؟ هر لحظه آماده فرارم، شبها را با چراغ روشن به روز می رسانم و روز ها را با اشک و آه به شب.
خانه مان در کارگر شمالی بود. با برادرم به سمت مسجد قبا رفته بودیم که دستگیرم کردند. زدند و بردند و داغان کردند، به قول حافظ همان طور که ترکان خوان یغما را. بعضی ها دستشان شکست، بعضی ها پایشان، بعضی ها کمرشان. بعضی ها هم مثل من روحشان، خرد و خمیر شد. له شدم. انگار انسان بودنم از من گرفته شد. بهار بودم، مرده ام حالا، شقایق له شده ام.
از کسانی که این نامه را می خوانند می خواهم، که اگر کسی را می شناسند که مثل من قربانی تجاوز نامردان شده، با او مهربانتر باشند، همدرد باشند. بدبختی من و امثال من این است که در فرهنگ ما تجاوز فقط ضربه به یک فرد نیست، به کل خانواده یا حتی خاندان اوست. فردی که قربانی تجاوز شده دردش با گذشت زمان التیام نمی پذیرد، بلکه با هر نگاه پدرش داغش تازه می شود، با هر قطره اشک مادرش، قلبش از نو میشکند. فامیل و دوست و همسایه که هیچ. همه با آدم قطع رابطه می کنند. خانه مان را مجبور شدیم مفت بفروشیم و برویم به کرج. اما آنجا هم دوام نیاوردیم. مأموران که سریع آدرس خانه جدیدمان را پیدا کردند. زیر نظرمان داشتند. می آمدند سر کو چه مان می ایستادند، پدرم که رد می شد پوزخند می زدند. همه چیز را گذاشتیم و جلای وطن کردیم. پدر و مادرم سر پیری آواره کمپ پناهندگی شده اند. به جرأت می توانم بگویم که درد فرهنگی پس از تجاوز بارها و بارها بدتر و شدید تر از درد جسمی آن بود. خیلی ها وقتی که در مورد تجاوز می شنوند می خندند، قسم به هر چه که برایتان عزیز است، خنده دار نیست. رنج و عذاب یک خانواده ساده، بی آبرو شدن یک دختر یا پسر جوان، هتک حرمت از عشق خنده دار نیست. آنها که تجاوز می کردند می خندیدند، سه نفر بودند. هر سه ریشو و کثیف، بد لهجه و بد دهن. به همه فامیلم فحش می دادند، با اینکه خودشان دیدند باکره ام به من تهمت فاحشگی زدند و مجبورم کردند زیرش را امضا کنم. دیگر خجالت نمی کشم که این را بگویم، برایم قبحش را از دست داده که هیچ به آن افتخار هم می کنم: گفتند جنده. گفتند جنده امضا کن. گفتم من معلمم. امضا نمی کنم. گفتند ما سه تا شاهد عادل داریم که دیده اند تو یک شب با سه نفر خوابیده ای. گفتم من هم بیش از سی تا شاهد دارم که معلمم، اگر حالا کارم به اینجا کشیده شده تقصیر شماست. پوزخند زدند که خب برایت بد نشد، از حالا به بعد درآمدت کلی بالا می رود. ناموس برایشان تا این حد بی معنا بود، نجابت تا این حد پوچ. ندیده بودند، نداشتند. همه زنها برایشان جنده بودند، زن که هیچ، به مرد ها هم رحم نمی کردند. انسان نبودند، در اثر کمبود و عقده، به جانوارن منحرفی تبدیل شده بودند که جز به کثافت کشیدن همه زیباییها کاری بلد نبودند. می بینم مردم گاهی به خواهر و مادر اینها فحش میدهند، این جانورانی که من دیدم به خواهر و مادر خودشان هم رحم نمی کنند، خدا به داد آن بیچارگان برسد که باید عمری را با این درنده خویان بدصفت سر کنند. دندانهای جلویم شکست، شانه ام از جا در رفت، زنانگی ام ویران شد. می دانم که دیگر هیچ گاه قادر نخواهم بود مردی را دوست بدارم، هیچ گاه نخواهم توانست با مردی صمیمی و نزدیک باشم و به او اعتماد کنم. می دانم که سرزمینم مردان غیور درد آشنا هم زیاد دارد، اما برای من دیگر مرد و نامرد یکی شده است. زندگیم دیگر به عنوان یک زن به پایان رسیده، انگار مرده متحرکی بیش نیستم. اما می نویسم، می نویسم تا زنده بودنم را پس بگیرم. می نویسم معلم بودم ، جنده شدم، حالا هم نویسنده ام. می نویسم بهار بودم، با اینکه خزان شدم حالا زیباترم. جنده زیبایم، بی آبروی محله مان شدم، معلم بی کلاس شدم، مسخره خاص و عام شدم، محکوم به تنهایی شدم، آغشته به کثافت ظالم شدم، گیسو بریده و شکسته دست و خونین چهره مزدوران جمهوری اسلامی شدم، پس افتخار می کنم که جنده آزادیم . می دانم که من تنها نیستم، صدایشان را میشنیدم، در بند های مجاور، وقتی که مثل یک جسد بی جان و بی مصرف روی زمین افتاده بودم میشنیدم که نامردیشان را بارها به نمایش گذاشتند. از همه هم دردانم میخواهم که بنویسند، دردشان را هر جوری که می توانند فریاد بزنند، چون این از همان دردهاییست که به قول هدایت مثل خوره روح آدم را میخورد. بگذارید بیرون بیاید، بگذارید همه بدانند. بدانید که تنها نیستید، مثل من و شما بسیار است، ما همه در این درد شریکیم.
این زجر نامه طولانی تر از این هاست، اما برای حالا آن را با یک حرف به پایان میبرم، روی صحبتم با شخص آقای خامنه ایست: تو که خودت را پدر همه ملت میدانی، من دختر ایران زمین بودم، پسران تو به من تجاوز کردند. تقاص عصمت من را چه کسی خواهد پرداخت؟
بهاره مقامی
فروردین ۸۹، آلمان
http://allowbehind.info/
http://www.easyavailability.info/
http://www.bestbehind.info/
http://proxy.perlproxy.com
http://dashdash.info/
https://browseunblocked.com/
http://betterfind.info/
https://remainhidden.com/
https://browse007.com/
http://www.dashonline.info/
http://advancequick.info/
https://gtfomy.biz/
http://www.crazydash.info/
http://www.myadvance.info/
http://easesite.info/
https://studyhallhelp.com/
http://lightningfast.info/
https://hidemy.biz/
https://onlineinschool.com/
https://camorelay.com/
http://www.handfirst.info/
http://fallthis.info/
http://www.gatefind.info/
روز جهانی کارگر، حلقه مفقوده ی مبارزات
بیانیه شماره ۲ شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر
•
شورای برگزاری مراسم روز کارگر در این بیانیه، خواسته ها و مطالبات کارگری
روز اول ماه مه را اعلام کرده است
...
اخبار روز:
www.akhbar-rooz.com
سهشنبه
۷ اردیبهشت ۱٣٨۹ -
۲۷ آوریل ۲۰۱۰
اخبار روز: شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در سال ٨۹ دومین
بیانیه ی رسمی خود را انتشار داده است:Support workers councils in Iran حمایت از شوراهای کارگری در ایران
[The following is a rough translation of the resolution]
In this context we also protest against circumstances since
last Labor Day , since the masses in Iran have been exposed to
suppression of their rights. We make the following demands and with
immediate effect:
1 – We are free to act – independent of the
government and our employers -to strike, protest, march, assemble and
speak freely. This is our right and must be unconditional in recognition
of the social rights of workers and the people of Iran.
2 – We
see the plan to cut subsidies (by targeted subsidies) and the minimum
wage of 303 Tomans as a gradual imposition of death of millions of
working class families and demand immediate suspension of plans to cut
subsidies and increase the minimum wage to one million Tomans.
3 –
Workers wages in arrears are to be paid immediately and with no
excuses. Non-payment should be prosecuted as a crime and damages caused
to the workers must be paid for.
4 – The Dismissal of Workers by
any excuse must be stopped and those who are unemployed or have attained
the age of employment and are prepared to work must be given suitable
unemployment insurance until employed.
5 – We want to eliminate
temporary contracts and the signing of blank contracts and demand
employment security for all workers and wage recipients in accordance
with the highest standards of health and safety. We ask for the
elimination of state governed environments from all facilities.
6 –
We demand the eradication of the death penalty and the immediate and
unconditional release of Ebrahim Madadi, Mansour Osanloo, Ali Nejati and
all labor activists and other social movements and protestors from
prison and a stop to the persecution against them.
7 – We condemn
any aggression towards protest against violation of our rights and view
this type of freedom expression as an irredeemable right of the public.
8
– We want to eradicate all laws that are discriminatory to women and to
ensure full equality and the unconditional rights of women and men in
all areas of social, economic, political, cultural and family life.
9
– We want all pensioners to enjoy a prosperous life without economic
concern and to eliminate any discrimination in the payment of retirement
pensions and benefits from their social security and health care.
10
– Child labor must be eradicated and all children must be entitled to
educational facilities, health and welfare, independent of gender and
race, religion, or social and economic status of their parents.
11
– We hereby announce our support for all liberal social movements, and
strongly condemn arrest, trial and imprisonment of activists of any
movement.
12 – We also announced strong support for the demands
of teachers, nurses and other working classes of society and united with
them, want to achieve their immediate demands
13 – We are part
of the world’s workers and strongly condemn the dismissal and imposition
of any discrimination of Afghan migrant workers and other
nationalities.
14 – We appreciate all the support from
international workers in and strongly support the protests and demands
of workers worldwide and are united with them more than ever with
emphasis on international solidarity of workers to escape the capitalist
system.
15 – May 1st must be declared an official holiday in the
country and included in the official calendar and any restrictions
regarding recognition of the anniversary of this day will be abolished.
Long
Live May 1st
Long live the international solidarity of workers
May
1, 2010 - Ordibehesht 11, 1389
Syndicate of Workers of Tehran
and Suburbs Bus Company
Syndicate of Workers of Haft Tappeh Sugar
Cane Company
Liberties Union of Workers
Staff of Open Metalwork
and Mechanics Union
Inaugurated Board of the Syndicate of Painters
Association
of Kermanshah Electrical Workers and Metalworks
Committee in Pursuit
of Free trade Associations
Coordination Committee for the Creation
of Labor Organizations
Association for the Defense of Dismissed and
Unemployed Turpentine Workers
Women’s Council
Translated by
Street Journalist
احمدی نژاد و علامت دادن به شیطان پرستان و جدایی طلبان
احمدی نژاد در سفرهایی که به نقاط مختلف داشته است بارها و بارها با دستانش علایم شیطان پرستی و جدایی طلبی را به جمعیت نشان داده است. این علایم را شیطان پرستان در مراسم کفرآمیز و شیطانی خود به نمایش میگذارند. جورج بوش هم وقتی در دور اول ریاست جمهوری خود به میان شیطان پرستان و هم جنس بازان رفته بود با دستان خود این علایم را به نمایش گذاشت. واقعا باور نکردنی است!!!!!
تصاویر از مراسم شیطان پرستی
یک گروه موسیقی شیطان پرستی
شیطان پرستان
" منبع : عصر
ایران "
با توجه به این که به تازگی در تهران زلزله آمد، تاثیر
آن در
کشورهای مختلف جهان قابل توجه است :
ونزوئلا:
زلزله
میآید. ایران ضمن همدردی با ملت فهیم ونزوئلا، برای آنها حدود دو میلیون
خانهی
پیشساخته و مقادیر خفنی بیسکویت و کلوچهی لاهیجان و کنسرو ارسال می کند.
قرار
میشود تمام مردم ایران یا یک لقمه از غذایشان را به آنها بدهند یا دولت
خودش به
زور یک لقمه از غذای ملت بزند و به آنها بدهد. رئیس جمهور ونزوئلا هم
لبخند میزند
و با اوباما دست میدهد!
اسپانیا:
زلزله میآید. هیچکس بر
اثر آن
کشته و زخمی نمیشود و فقط چند تا گاو به خیابان میآیند. مردم پارچهی
قرمز نشان
میدهند و برای تفریح میدوند. گاوها صد و هشتاد نفر را کشته و دو هزار نفر
را زخمی
میکنند!
افغانستان:
زلزله میآید. سیصد هزار
نفر
کشته میشوند. القاعده مسئولیت زلزله را بر عهده میگیرد. نیروهای آمریکایی
تمام
کوهستانهای افغانستان را بمباران میکنند و سیصد هزار نفر دیگر از جمله
بنلادن را
در این درگیریها از بین میبرند. بعد از چهار ساعت پسلرزهی فسقلی دیگری
میآید و
بنلادن مسئولیت آن را هم بر عهده میگیرد!
ژاپن:
اخبار ژاپن اعلام میکند که
از امروز
به مدت یک ماه، هر روز زلزلهای به بزرگی هشت و نیم ریشتر، توکیو را خواهد
لرزاند.
ساکنان توکیو زیر لب میگویند سوسکی بابا و برای امتحان کردن مقاومت
ساختمانها، سه
ریشتر هم خودشان به صورت دستی به زلزله اضافه میکنند. یک دستگاه هم درست
میکنند
که جو را تبدیل به آبجو کند و موقع زلزله بیشتر سر حالشان بیاورد!
امارات:
زلزله میآید. نیمی از کشور
نابود
میشود. دور ساختمانهای مخروبه نوار زرد میکشند و آنها را به مکان
توریستی تبدیل
میکنند. ایرانیها از این مکانها دیدن میکنند و اماراتیها با پول حاصل
از صنعت
توریسم، یک کشور دیگر درست میکنند!
فرانسه:
زلزله قرار است تا چند روز
دیگر
بیاید. تمام مردم اعتصاب میکنند و خواستار منع وقوع زلزله در کشورشان
میشوند. حمل
و نقل عمومی مختل میشود. در نهایت زلزله تسلیم خواست مردم میشود و دیگر
نمیآید!
آمریکا:
زلزله میآید. هیچکس کشته و
زخمی
نمیشود اما دو نفر و نصفی بیخانمان میشوند. تلویریون ایران ده بار این
خبر را
پخش میکند و سیاستهای باراک اوباما، جرج بوش، کلینتون و ... و کریستف
کلمب مورد
انتقاد شدید قرار میگیرد! وزیر خارجهی آمریکا خطر تروریسم را گوشزد
میکند و
دوباره افغانستان را بمباران میکنند!
فلسطین:
زلزله میآید. کسی خانه
ندارد تا
بیخانمان شود! یازده هزار نفر از نیروهای غیرنظامی کشته میشوند.
قطعنامهای توسط
تمام کشورهای جهان با امضای ایران صادر شده و کشتار غیرنظامیان محکوم
میگردد. در
انتهای این قطعنامه تأکید میشود که در صورت تکرار زلزله، عواقب بسیار بدی
در
انتظار رژیم صهیونیستی خواهد بود! ششصد میلیون دلار کمک مالی هم توسط همان
تمام
کشورهای جهان صورت میگیرد!
سوئیس:
زلزله میآید. دستهی عینک
چهار نفر
از ساکنان میشکند. از سوی دولت به تمام شهروندان سوئیس مبلغ سه میلیون
یورو وام
بلاعوض پرداخت میشود. کل کابینه از مردم عذرخواهی کرده و ضمن پذیرش
مسئولیت تمام
اتفاقات، دستهجمعی استعفا میدهند!
کلمبیا:
زلزله میآید. تمام جمعیت
کشور به
جز نود و یک نفر کشته میشوند. درگیری مسلحانه رخ میدهد. یک نوجوان 14
ساله با
آر.پی.جی نود نفر دیگر را میکشد. بعد به خودش هم مظنون میشود و آر.پی.جی
را توی
حلقش فرو میکند!
هند:
زلزله میآید. تمام خانهها
خراب
میشود. مردم آوارهی کوچه و خیابان میشوند و از گرسنگی در آستانهی مرگ
قرار
میگیرند. بعد در یک اقدام همگانی مرتاض میشوند و از مرگ حتمی نجات پیدا
میکنند!
